o ceo estaba gris. foder, ata nen o ceo nos acompaña, pensei. crucei o paso de cebra namentras miraba ao ceo e me dirixía ao supermercado. creo que hoxe ía ser a primeira vez dende fai moito tempo atrás na que gastaría sen vixiar o carrito. pensei mentalmente o que mercaría…algo de cava, algo que me gustase pra cear, non sei. ao ver o cristal do supermercado reparei en que debin ter feito a compra a primeira hora do día e non agora, ás tres da tarde, a hora na que todos os fodidos perdedores coma eu imos a facer a compra. pensei que, ben, máis fodidos estarán os que veñan ás 9 da noite, que xa non quedará nada do supermercado.
estiven paseando un rato polo supermercado, pois na oficina nos tivemos dado a tarde libre, pois total, de pouco serviría. fun mercando ao meu antollo… algúns caramelos e algunha tontería pra pasar a tarde vendo a TV, e pensei na cea: unha tortilla de patatas, con cava, unha guinness… e de primeiro marisco. xenial, marisco, non se me ocurrira. en pescadería non había ren, nen falta que facía, non quedaba nada. Foder, debín pensalo antes, merda. finalmente merquei uns langostinos conxeados. non pasarei á historia coma un gran gourmet, a verdade, que se lle vai a facer. na caixa non podía facer gran cousa salvo agardar, así que agardei meu turno namentras observaba á xente, que miraba ao chan. E namentras se me ocurriu pensar: foder, estes cabróns do supermercado ata hoxe cobran, panda de rastreiros. atendeume Patricia, casualidade, o aseguro, non me din conta ata que empezou a pasar os obxetos…e nos miramos, me mirou rápidamente como añorando eses dous corpos nús que fai un tempo estiveron baixo as mesmas sabas, pero nen me deu as boas tardes. cobrou e punto. seu cambio, boas tardes. agora si que mo dis, puta, pensei. pero en fin, meus complexos e eu nos fumos pola porta, camino hacia o paso de cebra, desconectando, coma se nese intre entrasen a saquear o supermercado, dábame igual.
As 5 todavía, mecago no leite, e este ceo, e estas nubes. Pois xa podía facer algo de sol, e me ía ata o río. con este tempo… toda a maldita tarde en casa vendo tv. preferín non acender o ordenador, non ler o correo, pra que xa. ¿pra deprimirme? que lles dean. por un día vou a pensar en mín mesmo. xa vai sendo hora. puxen a tv e os mesmos predicadores baratos, distribuídos en empaquetadas correntes de opinión con laciño rosa chamadas cadeas. tanto pra elexir e a mesma merda en todas… pero en fin, me fun a unha donde estaban coas novas e comentaban un pouco todo o que estaba sucedendo no mundo. En ?frica non se darán conta a maioría, pois as novas chegan con retraso, así coma nalgúns países de Asia. Saíran á rúa a preguntarlle á xente súa opinión sobre este aspecto e había de todo… mellor, así non se angustiarán dicía unha, namentras se angustiaba cunha bolsa de gulas que levaba hacia súa casa. filla da gran putana, pensei. pero en fin. que lles den polo cú a todos. pensei en, eu que sei, nunha parella de Guinea, ou de Senegal, en qué farían esta noite. Se mudaría algo o sabelo. Maxino que sí, porque senón non me explico que fago mirándome no reflexo do televisor. Si, o fodido fracasado de sempre, coas mesmas racións individuais de amizade e a casa Ikea. A república independente do fracasado, como nos queren facer ver os de marketing. Cona, hasta soa poético.
